विराटनगर । विराटनगरको राजनीतिक वृत्तमा अहिले सबैको ध्यान मोरङ निर्वाचन क्षेत्र नम्बर ६ का ‘हेभीवेट’ उम्मेदवारहरूतर्फ सोझिएको छ । नेपाली कांग्रेसका डा. शेखर कोइराला, नेकपा एमालेका विनोद ढकाल र राष्ट्रिय स्वतन्त्र पार्टीकी रुविना आचार्यजस्ता स्थापित र चर्चामा रहेका नामहरूका बीचमा चुनावी अंकगणितको जोडघटाउ भइरहँदा, एउटा मौन तर अर्थपूर्ण भिडन्तको तयारी भइरहेको सङ्केत मिल्न थालेको छ । नेपाली कम्युनिष्ट पार्टीका उम्मेदवार ओपेन्द्रकुमार रायले सुरुवाती दिनमा खासै चर्चा नपाए पनि पछिल्लो एक महिनामा उनले चालेका कदमहरूले ठूला दलका रणनीतिकारहरूलाई बिस्तारै सोच्न बाध्य बनाएको छ । सतहमा ठूला र्याली र चुनावी गीतहरूको कोलाहल नदेखिए पनि ओपेन्द्रको गतिविधिले जनस्तरमा एउटा यस्तो आधार तयार गर्दैछ, जसलाई नजरअन्दाज गर्नु चुनावी परिणामका लागि घातक हुन सक्छ । उम्मेदवारी दर्ताको समयमा ओझेलमा परेका उनी अहिले आफ्नो संगठन र समुदायभित्र बिस्तारै ‘साझा विकल्प’ का रूपमा देखा पर्नुलाई राजनीतिक विश्लेषकहरूले एउटा ‘मन्द लहर’ को संज्ञा दिन थालेका छन् ।
ओपेन्द्रको सबैभन्दा ठूलो पुँजी भनेको सुनसरी–मोरङ औद्योगिक करिडोरमा उनले बिताएका दुई दशक हुन् । औद्योगिक मजदुरहरूको हकहितका लागि निरन्तर संघर्षरत उनी यस क्षेत्रका मजदुर र उद्योगी दुवैका लागि परिचित अनुहार हुन् । रोचक त के छ भने, उनी केवल आफ्नो पार्टीका मजदुरमा मात्र सीमित छैनन्; फरक राजनीतिक विचार बोकेका ट्रेड युनियनहरूले समेत उनलाई एउटा ‘मजदुर प्रतिनिधि’ का रूपमा हेर्नुले यस क्षेत्रको चुनावी समीकरणलाई पेचिलो बनाएको छ । कोशी प्रदेशबाटै ट्रेड युनियन आन्दोलनको जगबाट उठेका एक्ला मजदुर उम्मेदवार हुनुको लाभ उनले कसरी उठाउँछन् भन्ने कुराले नै मोरङ ६ को भविष्य तय गर्ने देखिन्छ ।
मजदुरहरूका बीचमा उनले पाइरहेको यो ‘नैतिक र भौतिक’ समर्थनले अन्य दलका किल्लाहरूमा बिस्तारै प्वाल पार्न सक्ने सम्भावनालाई नकार्न सकिँदैन । उनी आफैँ पनि धेरै ठूला दाबी गर्नुभन्दा पनि ‘आफ्नो वर्गको मत’ सुरक्षित गर्ने रणनीतितर्फ केन्द्रित देखिन्छन्, जसले गर्दा प्रतिस्पर्धीहरूले उनको वास्तविक प्रभावको भेउ पाउन सकिरहेका छैनन् ।
जातीय र सामुदायिक गणितको दृष्टिकोणबाट हेर्दा पनि ओपेन्द्र यस क्षेत्रमा एउटा विशिष्ट स्थानमा उभिएका छन् । मुख्य प्रतिस्पर्धीहरू सबै खस–आर्य समुदायबाट प्रतिनिधित्व गरिरहँदा ओपेन्द्र मधेशी समुदायका एक्ला र बलियो उम्मेदवार हुन् । विशेष गरी अमात समुदाय र डिका समाजभित्रको उनको पकड र ती समुदायको एकमात्र प्रतिनिधिका रूपमा उनको उदयले यो निर्वाचन क्षेत्रको मत विभाजनमा ठूलो हेरफेर ल्याउन सक्छ । उनले विगत एक महिनामा गाउँ–गाउँ पुगेर आफूलाई ‘समुदायको साझा आवाज’ का रूपमा प्रस्तुत गरिसकेका छन् । यो एउटा यस्तो रणनीतिक चाल हो, जसले अन्य दलका उम्मेदवारहरूका बीचमा बाँडिने परम्परागत मतलाई ओपेन्द्रतर्फ आकर्षित गर्ने सम्भावना राख्दछ । विराटनगरका वार्डहरूमा आयोजित भेटघाटहरूमा देखिने जनसहभागिता र उनप्रतिको बढ्दो चासोले के पुष्टि गर्छ भने, ओपेन्द्रले अब केवल औपचारिकताका लागि मात्र चुनाव लडिरहेका छैनन्, बरु उनी स्थापित शक्तिहरूलाई बलियो धक्का दिने तयारीमा छन् ।
२०७४ सालको विनाशकारी बाढीको प्रसङ्ग निकाल्दै उनले गर्ने ‘नपत्याउँदो बाढी’ को सङ्केतलाई धेरैले केवल चुनावी नारा मात्र ठानेका हुन सक्छन्, तर राजनीतिक इतिहासमा कतिपय अवस्थामा भुइँतहबाट उठेका सामान्य उम्मेदवारहरूले नै ठूला भनिएका हस्तीहरूको विरासत ढलाएका उदाहरणहरू प्रशस्त छन् । ओपेन्द्रको शक्ति उनको सादगी र मजदुर–किसानसँगको प्रत्यक्ष पहुँचमा लुकेको छ । उनी अहिले जुन मन्द गतिमा अगाडि बढिरहेका छन्, त्यसले आगामी १५ दिनमा मोरङ ६ को चुनावी माहोललाई कुन दिशा दिने हो, त्यो कौतुहलताको विषय बनेको छ । ठूला दलहरूले एकअर्कालाई मुख्य शत्रु देखिरहँदा, ओपेन्द्रले शान्त ढङ्गले आफ्नो प्रभाव विस्तार गर्नुले यो पटकको निर्वाचनमा मोरङ ६ मा एउटा अप्रत्याशित नतिजाको सम्भावनालाई जीवितै राखेको छ । यो ‘मौन पदचाप’ ले सिंहदरबारको यात्रा तय गर्छ वा गर्दैन, त्यो त समयले नै बताउनेछ, तर उनले सिर्जना गरेको यो तरङ्गले अहिलेका लागि भने ठूला दलहरूलाई निकै सचेत बनाएको छ ।
प्रतिक्रिया दिनुहोस्
यस लेखमा प्रतिक्रिया बन्द गरिएको छ।